Έφυγε ο Σουλεϊμάν Μανσούρ – ένας από τους σημαντικότερους Παλαιστίνιους καλλιτέχνες

Αναδημοσίευση την Παλαιστινιακή παροικία Ελλάδος:

Με ένα πινέλο στα χέρια του μέχρι την τελευταία του ημέρα, έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος Παλαιστίνιος ζωγράφος και γλύπτης Σουλεϊμάν Μανσούρ, ο δημιουργός του εμβληματικού έργου «Jamal Al-Mahamel» («Καμήλα των Βαρών»), που φιλοτέχνησε το 1973 και θεωρείται μία από τις πιο γνωστές εικόνες της Παλαιστίνης.

Γεννημένος το 1947 στη Μπερζέιτ, κοντά στη Ραμάλα, ο Μανσούρ αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή και την τέχνη του στην Παλαιστίνη, την ιστορία, τη γη, τους ανθρώπους και την πολιτιστική της ταυτότητα.

Ήταν επίσης ένας από τους καλλιτέχνες που κλήθηκαν από τις ισραηλινές αρχές μαζί με τον Ναμπίλ Ανάνι και τον Ισάμ Μπαντρ και προειδοποιήθηκαν να μην χρησιμοποιούν τα χρώματα της παλαιστινιακής σημαίας στα έργα τους — «ακόμη κι αν ζωγράφιζαν ένα καρπούζι». Έτσι, το καρπούζι έγινε με τα χρόνια σύμβολο της παλαιστινιακής σημαίας και της αντίστασης στην καταστολή.

Μετά την Πρώτη Ιντιφάντα, το 1989, ο Μανσούρ στράφηκε ακόμη περισσότερο σε τοπικά υλικά —χώμα, πηλό, χένα και καφέ— δημιουργώντας τέχνη που αποτελούσε ταυτόχρονα πράξη πολιτιστικής αντίστασης, αυτονομίας και μποϊκοτάζ των ισραηλινών υλικών.

Στα έργα του αποτύπωσε την παλαιστινιακή ύπαιθρο, τα παραδοσιακά φορέματα, τα δέντρα, τις γυναίκες, την καθημερινότητα και την πολιτιστική και θρησκευτική κληρονομιά ενός λαού που αγωνίζεται να παραμείνει στη γη και στην ιστορία του.

Υπήρξε επίσης δάσκαλος τέχνης σε πανεπιστήμια, μέλος και αργότερα πρόεδρος της Ένωσης Παλαιστινίων Εικαστικών Καλλιτεχνών, ενώ εργάστηκε ως σκιτσογράφος σε περιοδικά και τιμήθηκε με πολλές παλαιστινιακές και διεθνείς διακρίσεις.

Η τελευταία εικόνα που δημοσίευσε στον λογαριασμό του ήταν ένα έργο του 1989 με τίτλο «Τελετουργίες υπό Κατοχή». Μια παλαιστινιακή κηδεία χωρίς τέλος.

Και σήμερα, η ειρωνική και συγκλονιστική αυτή εικόνα αποκτά ακόμη βαθύτερο νόημα, καθώς η Γάζα συνεχίζει να θάβει τα θύματα της ισραηλινής επίθεσης.

Ο Σουλεϊμάν Μανσούρ έφυγε, αλλά η Παλαιστίνη που ζωγράφισε θα παραμείνει.

Η τέχνη του έγινε μνήμη. Η μνήμη έγινε αντίσταση. Και η αντίσταση συνεχίζεται.